Over dit blog

Het gezegde in de Nederlandse taal, een donkerbruin vermoeden hebben, spreekt wat mij betreft onmiddellijk tot de verbeelding. Ik heb altijd iets met dit gezegde gehad. Het spreekt tot de verbeelding is nogal mild gezegd. Een donkerbruin vermoeden hebben, kan reiken tot diep in het merg.

20180519_212122

Dit nou niet bepaald licht gekleurd vermoeden, lijkt fundamenteel ten grondslag te liggen aan ons dagelijks denken en handelen. Kortom – het gaat gepaard met een diep verborgen angst voor ons eigen faillissement.

We zien heus wel dat het zogenaamde leven niet maakbaar is. Dat het leven zijn eigen beweging doet en zich niets aantrekt van onze angsten en weerstanden ertegen. We zien heus wel dat het leven een groot mysterieus en ondefinieerbaar bewegen is. Een uit zichzelf functioneren, waar het denken absoluut geen vat op zou kunnen krijgen.

Het ligt voor de hand, dat er genoeg redenen zijn onze aannames en vaak absurde beschrijvingen van wat waar en niet waar is, bloedserieus te nemen en in stand te houden. De meest kernachtige vergissing, is mijns inziens, het idee of het gevoel een iemand te zijn. Een iemand die in het hoofd schijnt te wonen, of achter de ogen wordt gedacht.

Deze vergissing, wordt in alle toonaarden onder de loep genomen, tijdens de gespreksbijeenkomsten die ik vanaf 2000 begeleid.